De kranten kopten deze week met het ‘nieuws’ dat er een explosieve groei is van het aantal coaches. Een aantal keren hoorde ik in de wandelgangen roepen dat dit betekent dat er ’te’ veel mensen zich als coach aanbieden die het eigenlijk niet zijn.
Ik zou het in positieve zin willen omdraaien: kan het niet zo zijn dat een coach van nature een helper is? En dat er steeds meer vraag is? Omdat mensen, jong en oud, er voor openstaan om zich óók verder te blijven ontwikkelen op persoonlijk vlak, en niet alleen op kennisniveau. Omdat sommige overtuigingen die je van jongs af aan meekreeg, bewust of onbewust, op een gegeven moment niet (meer) blijken te werken. Omdat het leven dat men leeft, de carrière die men koos, het wereldbeeld zoals men dat ziet anders is, of omdat de mensen waar we dagelijks mee te maken hebben andere signalen geven dan we herkennen. Of gewoon…. omdat we ons goed willen voelen… voor onszelf.
Juist de echte coach kiest ook voor scholing en bijscholing om echt goed te kunnen coachen. Zodat de cliënt geholpen wordt in eigen kracht te staan. Met veel coaches kunnen we velen helpen. Echt helpen zoals een coach dat beoogt. Hoe mooi is dat?
